نشتی های ذهن رجب

نمیدانم چه مرگم است. مینشینم درون خانه و حسرت بیرون را دارم.از یک جهت خانه نشینی را برای پرورش و خودیابی دوست دارم و از طرف دیگر حسرت انسان های برون گرا را میخورم.فکر میکنم الان یکسال است که هیچ فعالیت منحصر به فردی از من سر نزده.از شعر گفتن بگیر که چشمه اش خشک شده ، تا حس طنز که دیگر چیزی از آن در خودم نمیبینمنه آن آدم ساده زیستِ از دنیا لذت برنده ام ، نه آن آدمی که دنبال لذت های موقتی دنیا بروم.همش پر است از دوگانگی.اینها همه اش زیر سر ِ عشق است.فکر میکنم آدمها که عاشق میشوند دیگر خودشان را گم میکنند.من نمیدانم چرا ، چجور و به چه شکلاما دلم برای خودم تنگ شده است. نشتی های ذهن رجب...

تکرار مکررات است.چس ناله ها همیشه پابرجاست و انسان تا انسان است و تا نفس میکشد باید بداند که تا فیها خالدونش باید تحمل بار امانت عزلی را تاب بیاورد.اما من اگر آفریدگار بزرگ بودم یا نمی افریدم یا اگر می افریدم راحت می افریدم. نهایتن اگر میخواستم کمی سخت باشد، یک دو بسته وازلین بهمراه گارانتی برای اشرف مخلوقاتم در نظر میگرفتم.یعنی در زمان خلقت   نشسته اند دور هم و کفته اند یک اسکیپ روم طراحی کنیم که مادر بگرید. بعد هم چنان موضوعاتی را بگنجانیم که شیاف شود به هرچه بدتر اشرف مخلوقات.بعد یک هو در همین حین فکری جالب به سرِ آفریدگار میزند. داد میزند بچه ها آلت را که وصل کردید در دفترچه بنویسید هرگونه استفاده غیر شرعی حرام است و شامل گارانتی نمیشود تا بیشتر دهنشان سرویس شود . بعد هم برای نحوه ی کار رویش بنویسید ، پیش از مصرف خوب تکان دهید. نشتی های ذهن رجب...

همیشه در تاریکترین نقطه ی زندگی بهتر می توان نور را یافت.آنقدر همه چیز سیاه و کدر و تیره است که دنیای اطرافت را نمیبینی و آنجاست که تنها چیزی که میتواند خودنمایی کند ، چشمه های نور و تلالو خطوط تیز در حال تابش است.من از این روزهای سیاه داشته ام ، روشنی ها را هم یافته ام اما ، بعضی وقت ها تنهااین تاریک و روشن ها فایده یی ندارد ، مخصوصا که باگذشت عمر ، چشمانت کم سو می شود.بخاطر همیناست که میمانی در تاریکی ها و همه فکر میکنند که ترجیحت این است .در حالی که نمیدانند که راه را نیافته ایی. نشتی های ذهن رجب...